Aylık arşivler: Ekim 2016

Brexit’ten Sonra Biz…

Ezik miyiz, alıngan mı yoksa biraz işkilli mi? Bilemiyoruz ama sanırım bize bir haller oldu.

Araştırmacı sosyolog blogger(!!!) kimliğimle yazı yazmayı sürekli askıya alıyorum. Çünkü güzel dünyamızın gidişatı ve toplum olarak halet-i ruhiyemiz, TTNet’in fiberoptik etiketi ile pazarladığı çevirmeli ağ bağlantısı hızında oynak, Doğan görünümlü Şahin tadında manyak. Bunu her nefesimde hissediyorum.

En iyisi ben içimden geldiği gibi devam edeyim.

Brexit referendum sonuçlarına, 24 Haziran 2016 sabahı İzmit’te, “Ne yaptın be İngiltere!” diyerek uyandığımı hatırlıyorum. Yatağımdaydım ve yüzümü henüz yıkamamıştım, gerek de kalmamıştı. Ben oyumu, Londra’dan ayrılmadan önce posta yolu ile kullanmıştım. Sonuçlar benim arzu ettiğim gibi değildi. Britanya, Avrupa Birliği’nden ayrılma kararını, beraberliğe devam etmek isteyenlerin oylarından çok az bir farkla vermişti. Demokrasi?

Brexit zaferinde(!), ırkçılık propagandalarının rolü büyük. O gün bugündür, Brexit pazarlıkları buralarda gündemin başını çekiyor ve Londra’da gözle görülmeyen bir gerginlik hissediliyor.

Londra’nın kozmopolit kimliğini bilmeniz için buralara gelmiş olmanıza gerek yok. Sözlük yardımıyla kozmopolit ya da kozmopolitan: genel olarak bir kişi ya da yerin ulusal niteliklerini yitirmesi ve daha evrensel bir anlayışın etkisi altında olması durumudur. Bu durum, bütün insanlığın tek bir ahlaki topluluğa ait olduğu fikrinden ortaya çıkmıştır. Milliyetçilik ve vatanseverlik gibi tekil toplumcu düşünce akımlarına ve ideolojilere karşıt bir anlayıştır.

Oralarda yaşamadığım için İngiltere’nin diğer şehirleri hakkında hüküm veremem ama genelde bilinen şudur ki, Londra herkese açıktır, davetkardır, merhametlidir ve hepimize eşit mesafede durur.

Çok dillendirilmese de, arkadaşlarımdan da duyduğum kadariyle, günlük yaşamsal döngü ve iletişimlerimizde bir kalite kaybına uğramaya başlamış gibiyiz. Bu, tesadüfen içimizden birinin paylaştığı tatsız denebilecek bir tecrübenin ardından, “Geçen gün benim başıma da benzer bir olay geldi.” diye su yüzüne çıkan küçük hikayeciklerden ibaret aslında. Abartılacak bir şey yok.

On gün önce, annemin aramızdan ayrılışının yıldönümü olması sebebiyle, arkadaşlarımdan benimle birlikte vakit geçirmelerini rica ettim. Türkiye’den yeni dönmüştüm ve pek çoğunu uzun zamandır görmemiştim. Buluşma yerimize ilk önce  Meral vardı. Mesajına, telefon ederek karşılık verdiğimde:

“Müge’ciğim, buradaki bey yemek yemezseniz oturamazsınız diyor, ben siz gelene kadar bir şeyler sipariş ediyorum.” dedi.

Oysa ki, mahallemdeki bu mekanda, iki hafta önce aynı saatlerde, başka bir arkadaşımla birlikte kahve içmiştim. Arkadaşıma, özellikle de grubumuzun en büyüğü ve kıymetlisi olan Meral’e böyle davranılması hoşuma gitmedi. Çok yorgundum. Beni yakından tanıyanlar bilirler; bu kadar yorgun olduğum bu akşam, haksızlığa tahammül sınırımın oldukça zorlanacağı bir akşam olacaktı.

Vakit geçmeden başka bir arkadaşımız ve ben mekana ulaştık. Gecemize neşe saçacağını, henüz popolarımızı sandalyelerimize koymadan, elinde menü ile telaşla yanımıza gelmesinden belli eden garsonumuz:

“Hello, yemek yemezseniz oturamazsınız!” dedi. Yüzündeki kalıcı gülümseme dövmesi ile bize bakıyordu. O an işini çok iyi yaptığına inanıyordu, biz pek öyle düşünmüyorduk ama bunu nasıl söylemeli!

Gittiğimiz yer bir restoran değildi, barı da vardı, yemek yemek için bir araya gelmemiştik ama akşam olduğu için zaten karınlarımız açtı. Etraftaki masalarda da kimse (henüz) bir şey yemiyordu.

İçkilerimizi söylemek için acele ettik ama bu yeterli olmadı. Garsonumuz çok huzursuzdu. Diğerleri gelmeden yemek söylemek saygısızlık olacaktı ama onun bizi rahat bırakmaya niyeti yoktu. Mecburen sipariş verdik. Modumuz gereksiz yere düştü. Kısa bir süre sonra Özgür de geldi, garson yanına ışınlandı. Özgür:

“Evden geliyorum, şu an aç değilim ama daha sonra söyleyeceğim.”

Özgür, soluklanamadan içkisini aldı, oturdu ve beş dakika sonra garson bey tekrar yanında belirdi:

“Karar verdiniz mi, ne yiyeceksiniz?”
Evet, o noktada ben sadece: “Afedersiniz fakat neler oluyor?” dediğimi hatırlıyorum, sonra dışarı çıktım. Araya bir takım sözcükler sıkıştırmış olabilirim ama hangi dilde konuştuğumu hatırlamıyorum.

“Huzur” başlıklı mini hayat dersini verme şerefini, grubumuzun beyefendi çizgisinden kayma olasılığı en düşük üyesi Gültekin’e bıraktım. Yemekler iptal, içkilerden alınan birer yudum da ikram edildi.

Yine aynı güzergahta, mahallemin şirin köşesi Exmouth Market Sokağı’nda, güzel bir İtalyan pizzacı bulduk, partiyi yediye tamamladık. Aç olanlarımız ne arzu ettilerse yediler, istemeyenler pizzaların uçlarından tırtıkladılar. Sahiplerinin İngiliz olduğunu öğrendiğimiz bu tatlı mekanda, tüm içtenlik ve güleryüzlülüğü ile İtalyan garsonumuz bize servis yaptı. Sohbetimize eşlik etti. Şerefe Kozmopolit Londra!

unnamed

Pizza Pilgrims

Bugün, yolum düşmüşken, portakallı ve çikolatalı kekim ve Earl Grey çayımı alıp, tazelenmek için John Lewis’in kafesine oturdum. Klasik Britanya çay saati atıştırmalıklarını, geleneksel biçimde de sunan bu kafede otururken etrafıma baktım. Yine aklıma Brexit geldi. Ben buraya ait miydim? Sanki onyedi senedir Londra’da yaşayan ben değildim. Bir an kendime komik geldim. Gün içinde komiklikleri en çok paylaştığım arkadaşlarımdan biri olan Gültekin’e, kekimin ve çayımın fotosunu atıp, “Blending in” yazdım. (Araya kaynıyorum.). O da Con luviz candır diye cevap yazdı. O benden komik.

Tam da bunları düşünürken, yanımdaki masaya genç bir adam yaklaştı. Gösterişli Britanya aksanı ile:

“Afedersin, alışveriş çantalarımı buraya bırakabilir miyim?”

Bir an tereddüt ettim. “Peki” dedim.

“Seninle şu an karşılaştım ama sana güveniyorum” dedi.

“Bana güvenebilirsin” dedim.

(Araya kaynamışım, çok iyi duruyorum belli ki!)

Masasını başkasına kaptırmamak için biraz mücadele ettim. Geldi, teşekkürler etti, oturdu.

“Ne aldın?” dedim. (Flört mü ediyordum?)

“MacBook ve iPhone”

Gözlerimi olması gerektiğinden fazla açtım. “Bana çok büyük bir görev vermişsin, ödeme yapmalısın bence” dedim.

“Baştan söylemeliydin, kontratımız yok, bu ücretsiz bir anlaşmaydı” dedi. “Peki o halde, keyfini çıkar” dedim.

Heyecanla yeni bilgisayarını oracıkta kurmaya başladı, ona bulaşmadım. Çay saatimi noktalayıp ayrılırken yine teşekkür etti…

unnamed-2

Çay Saati

Sevdiyseniz paylaşın bence! ❤ daktilobymüge© Londra Ekim 2016
İzinsiz kopyalanamaz, yayınlanamaz.

Foto: iPhone6S müge©

 

 

 

 

 

 

Reklamlar